Beter dan de film

Laatst zat ik in de tram tegenover een man met een Indisch uiterlijk. Mijn dochter zat naast me. De man kreeg een telefoontje en keek ietwat geïrriteerd naar het scherm. Hij nam op. “Ja,” zei hij, “heb je wat moois voor me?”

Zijn wijsvinger zette hij in de hoek van zijn oog, op een klein stukje overtollig huid van zijn ooglid. De pink rustte op zijn onderlip. Vooral hoe hij dat deed met zijn ooglid vond ik bijzonder en ook wel een beetje eng.

Hij was een liefhebber of verzamelaar van CD’s, zo hoorde ik uit het gesprek. De conversatie kreeg een fraaie wending toen er een twist ontstond over countrymuziek. De ergernis kwam even terug in zijn ogen. “Nee joh, ik heb wel 300 CD’s van countrymuziek,” zei hij stellig. Dolly Parton en Tammy Wynette kwamen ook even langs.

Ondertussen beantwoordde ik ook vragen van mijn puberende dochter (purerende stelde de spellingchecker voor). Ik hoefde me niet schuldig te voelen dat ik meer op die man zat te letten dan op haar, want zij vindt er weinig meer aan allemaal, alles is een sleur. Behalve dan Avenger-films, want die zijn gewoon het einde.

In zekere zin heeft ze gelijk, dat een dag vaak in hetzelfde patroon verloopt. Maar het leuke aan Amsterdam is dat als je bijvoorbeeld in de tram zit, je tegenover een Indiër komt te zitten die van Dolly Parton houdt. Ik verbaas me er altijd over dat ik elke dag mensen zie die ik nog nooit gezien heb, ook bijvoorbeeld in de supermarkt op de hoek. Soms verdenk ik hogere machten ervan dat ze mij een loer willen draaien, want zoveel mensen wonen er toch niet mijn buurt dat ik altijd weer onbekenden zie? Een soort omgekeerde Goundhog Day.

Over Avenger-films gesproken. Gister fietste ik met goed gemoed terug van Nieuw-West naar Oost en bij het Leidseplein stak een jongedame schuin over. Ze droeg een zwarte broek en trok met haar rechterbeen, die ze moest meeslepen. Om haar rechterknie zat een witte knieband gespannen. Deze dame had stijl, dat zag je meteen. Ze had een erg sterke en stoïcijnse blik in haar ogen en zwart, stijl haar tot op de schouders.

Terwijl we elkaar passeerden en ik die prachtige witte knieband nog eens goed bekeek, bedacht ik me dat zij natuurlijk uit een film was gevlucht  omdat het script zo voorspelbaar was. Tijdens de vlucht was ze in haar knie geraakt door een venijnige pijl van de regisseur die zij vervolgens in een achtersteeg eruit had getrokken (de pijl bedoel ik, niet de regisseur). Bij Perrysport jatte ze een knieband waarmee zij mij dan uiteindelijk betoverde toen ze overstak.

Amsterdam is een vat vol scripten, dat bleek maar weer.

Dit bericht is geplaatst in column met de tags , , , . Bookmark de permalink.